Zawciąg

Zawciąg pospolity (Armeria maritima)

 należy do rodzaju Armeria z plemienia Staticeae
z podrodziny Staticoideae z rodziny ołownicowatych (Plumbaginaceae).
 W obrębie rodzaju wchodzi w skład kladu obejmującego

 grupę gatunków występujących w obszarze holoarktycznym
 z jednym przedstawicielem obecnym

 na południowym krańcu Ameryki Południowej.

Zawciąg pospolity, zawciąg nadmorski (Armeria maritima) –
 gatunek rośliny należący do rodziny ołownicowatych.
 Jest bardzo zmienny – wyróżnia się w jego obrębie 8-10 podgatunków,
 uważanych zresztą czasem za odrębne gatunki.
 Zmienność dotyczy bardziej preferencji ekologicznych i różnic

 w rozmieszczeniu niż cech morfologicznych.
 W szerokim ujęciu zasięg gatunku obejmuje strefę klimatu umiarkowanego
 i arktycznego na półkuli północnej (Europa, Azja, Ameryka Północna).
 Z Polski podawane są 3 podgatunki,

 spośród których rozpowszechniony jest tylko łyżeczkowaty.
Podgatunek Hallera jest rośliną galmanową

 - rośliny rosnące na glebach cechujących się
 dużą zawartością związków cynku i ołowiu, zwanych glebami galmanowymi.
 Obok innych roślin tolerujących wysokie stężenia 

metali ciężkich należą do metalofitów -
rośliny zdolne do przetrwania w środowisku zanieczyszczonym metalami ciężkimi

 takimi jak cynk, ołów, nikiel itd.
Właśnie takim przykładem jest zawciąg pospolity.
W Polsce znany jest tylko z okolic Olkusza.
 Roślina ma niewielkie znaczenie jako niskiej jakości

 roślina pastewna i potencjalna roślina jadalna.

 Bylina tworząca wolno rosnące kępy i za pomocą kłączy

 z czasem także gęste dywany.
Z prostego, podnoszącego się kłącza wyrasta rozeta liści i bezlistny,
 nagi lub owłosiony głąbik o wysokości od 2 do 60 cm,

 zakończony główką kwiatów.
Liście równowąskie, jednakowe, na szczycie tępe lub lekko zaostrzone, zimotrwałe.
 Osiągają od 0,5 do 3 mm szerokości przy długości od 1 do 15 cm.
 Są 1 lub 3 żyłkowe, nagie lub owłosione, zwykle przynajmniej na brzegu orzęsione.
Kwiaty zebrane w główkę wyrastającej na głąbiku.
 U podstawy kwiatostanu znajduje się błoniasta pochwa podkwiatostanowa

 o długości od 0,5 do 32 mm.
 Sama główka kwiatowa ma od 13 do 28 mm średnicy.
Wsparta jest łuskami okrywy osiągającymi od 4 do 14 mm długości, 

krótszymi, równymi lub dłuższymi od kwiatostanu.
 Łuski te są jasne, zielonkawe z jasnobrunatną obwódką,

 wewnętrzne lub wszystkie z suchobłoniastym brzegiem.
 Kielich tworzy rurkę, która wraz z ząbkami ma 5–7,5 mm długości.
 Rurka kielicha jest w różnym stopniu owłosiona

 (w całości lub tylko na żebrach), ew. naga.
 Ząbki na końcach kielicha są trójkątne, czasem wyciągnięte w wąs.
 Płatki korony są zwykle bladoróżowe, czasem jaśniejsze do białych.
 Głąbiki z kwiatostanami mogą być używane jako kwiaty cięte.

 Poszczególne kępy osłabiają kwitnienie po 3–4 roku życia i z czasem zamierają.
 Kwitnienie trwa około dwa miesiące i jego główne natężenie przypada na czerwiec,
 ale rozciąga się od maja do września, ew. nawet do października.
Kwiaty zapylane są przez różne owady z wielu grup systematycznych

 (błonkoskrzydłe, muchówki, chrząszcze i motyle).

Zawciąg pospolity uprawiany jest jako roślina ozdobna,

 zwłaszcza w ogrodach skalnych,
 poza tym stosowana na obwódki, rabaty, skarpy, murki kwiatowe.
Gatunek uprawiany jest co najmniej od roku 1587.
 Od niego też pochodzi większość odmian (kultywarów) zawciągów ozdobnych.

Podgatunki zawciągu pospolitego;

podgatunek łyżeczkowaty, podgatunek Hallera, podgatunek nominatywny.
Wyhodowano szereg odmian uprawnych (kultywarów) zawciągu pospolitego pochodzących od podgatunku nominatywnego np;
Odmiana 'Alba' – kwiaty niewielkie, o barwie białej,
Odmiana czerwonolistna, Odmiana 'Koster'

 Dokładnie nie znam nazwy mojej rośliny...

(dane od serca rośnie od dawna) 

Roślina mało wymagająca, zimotrwała,

 dobrze rośnie na stanowiskach eksponowanych na wiatr i znosi susze.
Najlepiej rośnie na glebach lekkich i suchych oraz w miejscach słonecznych.
 Zawciąg rozmnaża się z nasion wysiewanych wiosną

 lub przez podział kęp przed lub po kwitnieniu.
 Co kilka lat konieczne jest odmładzanie roślin

 ze względu na osłabianie kwitnienia i zamieranie.
 Usuwanie głąbików z przekwitłymi kwiatostanami

 stymuluje roślinę do ponownego kwitnienia.

Zawciąg pospolity symbolizuje współczucie.

Pozdrawiam wszystkich bardzo ciepło
życzę pięknej,  słonecznej pogody:)

Rogownica kutnerowata

Rogownica kutnerowata (Cerastium tomentosum) 

– gatunek byliny należący do rodziny goździkowatych.
Rośnie dziko na terenach górskich w południowej części

 Półwyspu Apenińskiego i Sycylii.
 Popularna roślina ozdobna, uprawiana także w Polsce.

Rogownica kutnerowata to bylina o pokładających się i wznoszących pędach.
 Cała jest gęsto, srebrzyście kutnerowata.
 Łodyga osiąga długość 15-30 (45) cm.
 Oprócz łodyg kwiatowych wytwarza także pędy płonne.
Ulistnienie nakrzyżległe. Liście lancetowate,
 ostro zakończone, o długości 10-30 mm i szerokości 2-5 mm.
Kwiaty promieniste, białe, 5-krotne. Działki kielicha wolne.
 Płatki korony ok. dwukrotnie dłuższe od działek kielicha,
wcięte niemal do połowy długości.
 Wewnątrz korony 1 słupek z 5 szyjkami (rzadko czterema) i zwykle 10 pręcików.
 Kwitnie od połowy maja do lipca, zapylana jest przez błonkówki i muchówki.
 Po kwitnieniu warto ją przystrzyc; tworzy wówczas bardziej zwarte kobierce.

Roślina rośnie dość ekspansywnie

 i uprawiana w ogródku skalnym może zagłuszać inne,
 wolniej rosnące skalniaki, tym bardziej z tego powodu,
 że zwykle sama się rozsiewa. Wymaga zatem kontroli rozrostu.
Nie ma specjalnych wymagań co do gleby,
 wystarcza jej średnio żyzna ziemia ogrodowa.
 Jest też dość wytrzymała na suszę.
 Potrzebuje natomiast dużo słońca.
Najłatwiej rozmnaża się ją poprzez podział bryły korzeniowej
 lub sadzonkowanie z pędów nadziemnych.
 Może być też rozmnażana przez nasiona.

Rogownica kutnerowata jest dość powszechnie uprawiana.
 Ze względu na biało-srebrzysty kolor całej rośliny

 dobrze komponuje się z innymi roślinami.
 Tworzy zwarte kobierce. Szczególnie nadaje się do ogródków skalnych,
 na murki, skarpy, obwódki. Może też być używana jako roślina okrywowa
 pod iglaki (jej srebrzysty kolor stanowi kontrastowe tło dla zieleni).

Roślina przystosowana jest do niesprzyjających warunków
nie tylko wynikających z ubogiego podłoża,
ale także silnych wiatrów, dużego nasłonecznienia,

 suszy oraz dużych wahań temperatury w ciągu doby.
Polecam bo warta jest uwagi zwłaszcza na niskie rabaty, ogrody skalne, ...

 Oczywiście roślina ta wymaga ciepła i dużo słońca,

 dlatego też należy posadzić ją w miejscu zapewniającym,
 w jak największym stopniu takie właśnie warunki.

 Co ciekawe, im bardziej gleba jest uboga i stanowisko cieplejsze,
tym mniejszych zabiegów pielęgnacyjnych wymaga ta bylina.

 Pozdrawiam Was serdecznie i

  życzę dobrej pogody, słoneczka jak najwięcej w nowym tygodniu:))