Biedronka siedmiokropka

Biedronka siedmiokropka (Coccinella septempunctata) –

 gatunek chrząszcza z rodziny biedronkowatych.
 Powszechnie występująca w Europie.
Jedna z 76 występujących w Polsce biedronkowatych, 

potocznie nazywana bożą krówką.

Biedronka najczęściej zamieszkuje pola, łąki, miejskie parki, sady oraz ogrody.
 Zimują dorosłe osobniki – w kryjówkach na korze drzew i w ściółce, 

wśród opadniętych liści.

 Chrząszcz ten przebywa wszędzie tam, 

gdzie w dużych ilościach występują mszyce.

  Głowa czarna z jasnymi plamkami przy oczach.
 Na czarnym przedpleczu jasne plamki w kątach przednio-bocznych,
 po stronie spodniej małe, trójkątne i sięgające ⅓ długości części grzbietowej plamki.
 Błyszczące, czerwone pokrywy mają łącznie 7 czarnych kropek:
trzy na każdej z nich i jedną wspólną, zlokalizowaną pod tarczką.
Ponadto po bokach tarczki występują na pokrywach dwie białe plamki.
 Wyjątkowo czarne kropki mogą być połączone wąskimi przepaskami lub zanikać.
 Najdalej z tyłu położona plamka leży przy brzegu bocznym pokrywy.
Ciało długości od 6 do 8 mm.

 Dymorfizm płciowy słabo zaznaczony.
Samice są przeciętnie większe i cięższe od samców.
 Samce mają tylny brzeg siódmego sternitu odwłoka wyraźnie wykrojony,
 co umożliwia im wygięcie odwłoka w przód w czasie kopulacji.
 U samic tylny brzeg tego sternitu jest prosty.

Biedronka ta

odżywia się mszycami i czerwcami.
 Drapieżne są larwy i imago.
 Dorosła biedronka zjada kilkadziesiąt mszyc dziennie,

a larwa zjada do ponad 600 mszyc w ciągu swojego rozwoju.
Składa żółte, owalne jajeczka w liczbie ok. 40 sztuk na różnych częściach roślin zaatakowanych przez mszyce.
W jajach oraz hemolimfie larw i dorosłych znajdą trujące alakaloidy

jak kokcinellina,
które skutecznie odstraszają broniące kolonii mszyc mrówki.

Pozdrawiam serdecznie... miłej niedzieli i nowego tygodnia:-).

Pasikonik śpiewający

Pasikonikowate (Tettigoniidae) – 

rodzina owadów prostoskrzydłych, długoczułkowych (Ensifera).
Wiele gatunków pasikonikowatych to owady głównie drapieżne,

 choć zjadają też pokarm roślinny.
Osiągają długość do ok. 10 cm.

 Ubarwienie zwykle zielonkawe.
 Długie pokładełko.
 Aparaty strydulacyjne pasikoników znajdują się na sztywnych,

pergaminowatych skrzydłach pierwszej pary.
 Jest to cecha odróżniająca pasikonikowate od szarańczowatych
 (oprócz długości czułków, które u pasikoników są dłuższe),
 u których aparat strydulacyjny znajduje się na tylnych nogach.
 Aparat słuchowy pasikoników umieszczony jest w piszczeli odnóży przednich.

 Tettigonia –

 rodzaj owadów prostoskrzydłych z rodziny pasikonikowatych (Tettigoniidae).
 Obejmuje owady dość duże, o masywnym ciele, barwie zielonej lub brązowawej,
 z długimi skocznymi tylnymi odnóżami.
 Przechodzą przeobrażenie niezupełne.

W Polsce występują 3 gatunki z tego rodzaju:

• Tettigonia viridissima – pasikonik zielony

• Tettigonia caudata – pasikonik długopokładełkowy

• Tettigonia cantans – pasikonik śpiewający

Pasikonik śpiewający (Tettigonia cantans) –
 gatunek owada prostoskrzydłego z rodziny pasikonikowatych (Tettigoniidae).
 Występuje w Europie i Azji.
 W Polsce spotykany jest na obszarze całego kraju, na wilgotnych,

 trawiastych terenach, w tym na torfowiskach.
 Pospolitszy w górach

 (z wyjątkiem Tatr, skąd nie został wykazany) i na północy kraju.

Pospolity gatunek,

 który można spotkać wśród krzewów i wyższych zarośli lub drzew.
 Stosunkowo często można go spotkać w miastach.
Charakterystyczną cechą wyróżniająca go od innych pasikonikowatych są

 stosunkowo krótkie skrzydła tylko nieznacznie zakrywające koniec odwłoka.
 Samce dają bardzo donośne koncerty o dźwiękach przyjemnych dla ludzkiego ucha.
 Ich śpiew jest bardzo szybki, przedzielony częstymi przerwami.

 Pokarm stanowią mniejsze owady i pajęczaki, niekiedy występuje kanibalizm,

 zwłaszcza wśród samców.

 Pozdrawiam...miłego i spokojnego dnia życzę-:).