Wieczornik

Wieczornik (Hesperis) –

 rodzaj roślin należący do rodziny kapustowatych.
 Należy do niego ok. 25–50 gatunków roślin 

pochodzących z basenu Morza Śródziemnego oraz

 terenów Azji o umiarkowanym klimacie.
 Rośliny te rosną w lasach, na terenach skalistych, 

także na siedliskach ruderalnych.
Rodzaj najbardziej zróżnicowany w południowo-wschodniej Europie 

(tu rośnie 14 gatunków),
w centralnej i południowo-zachodniej Azji, obecny także w północnej Afryce.

 Wieczornik damski (Hesperis matronalis) –

 rodzaj roślin należący do rodziny kapustowatych.
 Jest rośliną inwazyjną rozprzestrzenioną w Ameryce Północnej,

 w Argentynie i Chile w Ameryce Południowej i Azji wschodniej.
Zadomowiona roślina na teren Polski przybyła w XVIIw.,

pochodzi z Europy południowej.
W Polsce gatunek rodzimy; uprawiany także jako bylina ozdobna.

 Ozdobna dwuletnia lub trwała roślina zielna osiągające do do 100 cm wysokości,

 od dawna uprawiana w ogrodach.
W pierwszym roku po wysianiu otrzymujemy kępkę odziomkowych liści.
 W drugim roku na wiosnę pojawia się znów kępka liści odziomkowych i później wyrasta wysoki i ulistniony pęd kwiatowy.
Pęd prosto wzniesiony, zwykle nierozgałęziony, rzadziej rozgałęziający się.
 Liście łodygowe i odziomkowe podobne do siebie, ogonkowe,

 zwykle zwężone u nasady.
 Blaszka całobrzega lub ząbkowana, czasem pierzasto wcinana.
 Na każdym wierzchołkowym rozgałęzieniu pojawia się groniasty,

 wydłużający się podczas owocowania kwiatostan.
 Działki kielicha cztery, wewnętrzna para woreczkowato rozszerzona.
Płatki korony także cztery, białe, różowe lub w odcieniach - jasnopurpurowych.
Zaczyna kwitnąć w drugiej połowie maja i kwitnie przez około miesiąc.
 Kwiaty pięknie pachnące przede wszystkim wieczorem.
Owocem są silnie wydłużone, wielonasienne łuszczyny.
 Cała roślina z wyjątkiem kwiatów jest lekko szorstko owłosiona.
Wieczornik sadzimy na rabatach, w ogrodach naturalistycznych,

 kwiaty nadają się do cięcia - długo zachowują świeżość w wazonie.

 

Preferuje miejsce półceniste.
Najlepiej rośnie  na glebach wapiennych, odczyn obojętny lub zasadowy.
Wymaga także gleb dobrze utrzymujących wilgoć, gleba powinna być żyzna,

 nie nazbyt ciężka ale nie podmokła.

Rośliny obcopylne, zapylane przez owady, zwłaszcza motyle.

Słoneczka i uśmiechu na każdy dzień życzę, pozdrawiam:)

 

Śniedek baldaszkowaty

Śniedek baldaszkowaty (Ornithogalum umbellatum) – 

gatunek bylin należący do rodziny szparagowatych.
Występuje dziko na terenie Europy (z wyjątkiem jej części północnej),

 w północno-zachodniej Afryce, w Turcji i na Cyprze.
 Jako roślina introdukowana i zdziczała spotykany jest w Ameryce Północnej i w Australii.
 W Polsce występuje głównie na południu i zachodzie kraju,

 praktycznie brak go w części północno-wschodniej.
Łacińska nazwa śniedków (Ornithogalum) pochodzi od słów ornis,

 ornithos - ptak i gala - mleko.
 U większości śniedków kwiaty istotnie są śnieżnobiałe i mają bardzo delikatną budowę.
Polska nazwa tych roślin jest stosunkowo mało znana,

 a ponadto w różnych rejonach kraju używa się regionalnych nazw ludowych.
Jedna z nich jest śpioszek, 

gdyż kwiaty śniedków w dni pochmurne i deszczowe są zamknięte.
 Śpioszki – jest także odniesieniem do krótkiego czasu otwarcia kwiatków.
  Całkowicie otwarte są dopiero koło południa i po 4-5 godzinach się zamykają. 

 Rodzima bylina cebulowa, 

uprawiana wiosenna roślina zimująca w gruncie.
 Rośliny niskie do 30 centymetrów wysokości.
Cebule drobne, z których wiosną wyrastają liście odziomkowe w liczbie 6-9.
Mają szerokość 2-3 mm, są długie, wąskie, rynienkowate i dłuższe od głąbika.
 Przez ich środek biegnie biały pasek.

 Podsadki błoniaste, o długości do 3,5 cm bezlistne łodygi.
 Również bezpośrednio z cebuli wyrasta pęd kwiatowy, który zakończony jest baldachopodobnym kwiatostanem.
Kwiaty pojedyncze osadzone na długich, poziomych szypułkach.
 Szypułki mają długość 3-6 cm (są dłuższe od podsadek). 

Kwiaty o działkach białych z zielonym paskiem.
 Szerokość działek – 4-6 mm. 

Wewnętrzna strona nitki pręcików na środkowym żebrze ma ostry ząbek.
Termin kwitnienia kwiatów przeciętnie koniec maja i w czerwcu.
Owoc;odwrotnie jajowata, ucięta na szczycie torebka.
Łatwo rozmnaża się wegetatywnie z licznie tworzonych cebul przybyszowych.
 Cebule wykopuje się po zaschnięciu liści, 

przechowuje się do jesiennego sadzenia na sucho.
 Można też rozmnażać z nasion wysiewanych jesienią do gruntu.

Roślina mało wymagająca.

 Najlepiej rośnie w glebie lekkiej, w miejscu nasłonecznionym, ale toleruje też cień.
 Sadzenie cebulek odbywa się we wrześniu na głębokości około 8-10 cm.
 Gleba przeciętna, dobrze rośnie także na słabszych, lekkich glebach, przepuszczalna;

 odczyn gleby lekko kwaśny lub obojętny.
 Roślina w pełni zimotrwała ale jest to roślina trująca.

W Starożytnej Grecji młode panny wplatały sobie do wieńców na głowie cebule śniedków, jako coś bardzo cennego i symbol czystości.
Śniedki ze względu na oryginalne kwiatostany są chętnie wykorzystywane przez florystów w wiązankach ślubnych i innych bukietach okolicznościowych.

Miłego poniedziałku i udanego nowego tygodnia życzę...:-)