Onętek

Kosmos (Cosmos Cav.) –

 rodzaj roślin należący do rodziny astrowatych.
 Należy do niego około 25 gatunków 

pochodzących z obszarów Ameryki o cieplejszym klimacie,
 większość gatunków z Meksyku.
Rośliny jednoroczne i byliny o wyprostowanych i słabo ulistnionych łodygach.
 Brzeżne kwiaty języczkowe są szerokie, u różnych gatunków w kolorze od białego przez purpurowy i czerwony do kasztanowego.
Niektóre gatunki są uprawiane jako rośliny ozdobne, 

w Polsce ze względu na klimat tylko jako rośliny jednoroczne.
 Uprawia się je przez wysiew nasion.

Wyższe odmiany wymagają podczas kwitnienia podparcia.
Gatunkiem typowym jest Cosmos bipinnatus.

 

 

 Kosmos podwójnie pierzasty, inne nazwy: 

onętek, kosmos (Cosmos bipinnatus) - 
 gatunek rośliny z rodziny astrowatych.
 Rodzimy obszar jego występowania to 

Ameryka Środkowa i południowa część Ameryki Północnej,
 ale rozprzestrzenił się także na niektórych obszarach Azji,
 na Karaibach i w innych obszarach Ameryki.
 W wielu krajach świata jest uprawiany jako roślina ozdobna.

 

 

 W Polsce onętek uprawiany jako roślina roczna

 dorastająca do wysokości 1,20 m.
 Rozmnaża się przez wysiew nasion wiosną lub jesienią.
Łodyga; wzniesiona, wydłużona, silnie rozgałęziona.
Liście; 'koperkowe'- podwójnie pierzastosieczne.
Kwiaty; zebrane w koszyczki o średnicy do 9 cm.
 Brzeżne kwiaty w koszyczku języczkowate, do 25 mm długości,
purpurowoczerwone, różowe lub białe.
Kwiaty środkowe rurkowe, żółte, dające nektar i pyłek.
 Kwitnie od lipca do października.
 Przekwitnięte kwiaty usuwa się.
Owoc; wrzecionowatego kształtu, brązowa niełupka o długości 1,5 mm.

 

 

  Nowsze kultywary mają zwykle bardziej zwarty pokrój i są bardziej odporne
 na przewracanie się podczas kwitnienia.

 Onętek - Cosmos bipinnatus
Roślina o dużych, pojedynczych kwiatach.
Wysokość: 60-120
Kwitnienie: kwitnie długo i obficie od lipca do przymrozków
Jest ozdobą wysokich rabat. Kwiaty nadają się do cięcia
 Bardzo łatwo rozmnaża się z samosiewu
Stanowisko: najlepiej słoneczne

 

 

Wymaga słonecznego stanowiska.

 Nie ma specjalnych wymagań co do gleby,
 ale lepiej aby nie była ona zbyt żyzna,

 gdyż wówczas rozwija się bujnie, ale słabo kwitnie.

Pozdrawiam serdecznie życzę miłego tygodnia:)

Jukka karolińska

Jukka karolińska (Yucca filamentosa) –
 gatunek zimozielonej rośliny z rodziny szparagowatych.
Pochodzi z południowo-wschodnich stanów USA,

 rozprzestrzeniła się także w innych rejonach.
Jest uprawiana w wielu krajach świata jako roślina ozdobna.

 Naturalny zasięg występowania juki karolińskiej to środkowe,
wschodnie i południowe regiony Stanów Zjednoczonych.
 Zasiedla tam świetliste lasy, nieużytki i przydroża.
 W warunkach klimatycznych Europy jest

 hodowana jako roślina ozdobna w ogrodach.
 Jest jednym z najbardziej mrozoodpornych i najmniej wymagających

 gatunków juk dzięki czemu zdecydowanie
 nadaje się do hodowli w Polsce na powietrzu.
 W Polsce juka karolińska, zwana także kręplą lub szpilecznicą karolińską,
jest uprawiana ze względu na efektowne kwitnienie w okresie pełni lata.
 Poza licznymi kwiatami rośliny zdobią ogród rozetą zimozielonych, 

szablastych liści w niebieskawym odcieniu.
 Juki doskonale sprawdzają się w niewielkich ogrodach przydomowych,
 są przy tym bardzo mało wymagające i mogą rosnąć przez

 wiele lat na tym samym stanowisku. 

 Cechą charakterystyczną juki karolińskiej jest tworzenie

 gęstej rozety liści nad powierzchnią gleby.
 Roślina jest pozbawiona pnia, 

wykształca natomiast bardzo głęboki system korzeniowy.
Łodygi brak lub występuje krótka (do 30 cm wysokości),

 drewniejąca i ukryta wśród liści.
 Liście są nieco mięsiste, elastyczne, odwrotnie lancetowate,

 wyraźnie zwężone na szczycie i ostro zakończone,
 na brzegach nitkowato rozwłóknione, 

koloru zielonego lub niebieskozielonego od woskowego nalotu.
 Osiągają długość ok. 50-75 cm i szerokość 2,5-5 cm.
Kwiaty;zebrane w kwiatostan wyrastający latem ze środka dorosłej rozety,

 silny, drewniejący pęd o wysokości 100-180 cm,
 z czego co najmniej połowa przypada na kwiatostan.
Kwitnie; najczęściej końcówka czerwca i pierwsza dekada lipca lub

 na przełomie lipca i sierpnia.
 Kwiaty są liczne, zwieszone, dzwonkowate, koloru białego lub kremowobiałego,

 niekiedy zielono nabiegłe.
 Okwiat ma formę kulistą. 

Listki jajowate, na szczycie lekko zaostrzone,

o długości 40-60 mm i szerokości 20-30 mm.
 Po zapyleniu zawiązują owoce w postaci suchych torebek

 wypełnionych nasionami.
 Juka karolińska należy do roślin monokarpicznych.
 Oznacza to, że po wydaniu kwiatostanu roślina mateczna zamiera, 

zaś jej miejsce zajmują pojawiające się u jej podstawy rośliny następcze.
 Dlatego po przekwitnieniu zaschnięty pęd kwiatostanowy można usuwać wraz z obumarłą rośliną, pozostawiając młode odrosty.

Juka karolińska wymaga stanowisk wybitnie słonecznych,
 gleb przepuszczalnych,
 umiarkowanie zasobnych w składniki pokarmowe do ubogich,
 najlepiej wapiennych.
 Rośliny nie tolerują miejsc stale wilgotnych, zalewanych lub podmokłych,
 natomiast są doskonale przystosowane do długich okresów suszy.
 Odpowiednio niska wilgotność podłoża szczególnie
 istotnie wpływa na przezimowanie roślin.
Pomimo dobrej odporności na mróz w  miejscach słabo odwodnionych rośliny
 często gniją i mogą przemarzać.
 

 Miło pozdrawiam i życzę pięknego dnia jak również nowego tygodnia:)