Dzwonek brzoskwiniolistny

Dzwonek (Campanula) –

 rodzaj roślin z rodziny dzwonkowatych (Campanulaceae)
 występujący w naturze w strefie klimatu umiarkowanego na półkuli północnej,
 z największym zróżnicowaniem gatunkowym w rejonie Morza Śródziemnego i liczący ponad 200 gatunków.

 Gatunki występujące w stanie dzikim w Polsce:

•   dzwonek boloński (Campanula bononiensis)
•  dzwonek brzoskwiniolistny (Campanula persicifolia)
•  dzwonek jednostronny (Campanula rapunculoides)
•  dzwonek okrągłolistny (Campanula rotundifolia)
•  dzwonek pokrzywolistny (Campanula trachelium)
•  dzwonek rozpierzchły (Campanula patula)
•  dzwonek skupiony (Campanula glomerata)
•  dzwonek syberyjski (Campanula sibirica)
•  dzwonek szczeciniasty (Campanula cervicaria)
•  dzwonek szerokolistny (Campanula latifolia)

 Gatunki górskie flory Polski:

•  dzwonek alpejski (Campanula alpina)
•   dzwonek brodaty (Campanula barbata)
•  dzwonek drobny (Campanula cochleariifolia)
•  dzwonek karkonoski (Campanula bohemica ssp. bohemica)
•  dzwonek piłkowany (Campanula serrata)
•  dzwonek Scheuchzera (Campanula scheuchzeri)
•  dzwonek wąskolistny (Campanula polymorpha)

 Wszystkie należące tu gatunki to rośliny zielne, głównie byliny,

 ale jest też kilka gatunków roślin jednorocznych lub dwuletnich.
 Korona kwiatów jest dzwonkowatego kształtu, u niektórych gatunków jednak kwiaty są bardziej wydłużone, w kształcie urny lub gwiaździste.
 Najczęściej kwiaty są w różnych odcieniach koloru granatowego lub purpurowego,

 u niektórych gatunków są także różowe lub białe.

Dzwonek brzoskwiniolistny (Campanula persicifolia) –

 gatunek rośliny wieloletniej z rodziny dzwonkowatych (Campanulaceae).
 Występuje w Europie i na Syberii, w Polsce dość pospolity na niżu i w Karpatach.
Bylina, hemikryptofit. Kwitnie od czerwca do sierpnia.
 Rośnie w świetlistych lasach i zaroślach, na glebach zasobnych w wapń,

 od równin do niskich gór.

Dzwonek brzoskwiniolistny -

 bylina, dorasta od 30 do 90 cm, łodyga  naga lub omszona,

 skąpolistna i skąpokwiatowa, przeważnie pojedyncza.
 Roślina posiada poziome, czołgające się kłącze.
Liście dolne podłużnie lancetowate, łodygowe wąskolancetowate,

 siedzące, sztywne i błyszczące.
 Blaszka odlegle i drobno ząbkowana, nasada stopniowo zwężająca się w ogonek.
Kwiaty: zebrane w rzadkie 1–6 kwiatowe grono.
 Są duże, szerokie i półkoliste, niebieskie (rzadko białe), o szerokości i długości ponad 3 cm.
 Dzwonkowata korona ma ząbki wcięte do 1/3 długości.
 Pomiędzy zatokami działek kielicha brak wyrostków.

 U nasady szypułek kwiatowych 2 podkwiatki.
Owoce:torebka otwierająca się pod szczytem, lub w połowie długości.

Roślina ozdobna często uprawiana w ogrodach. Szczególnie nadaje się na rabaty.
 Odmiany uprawne osiągają wysokość 60–100 cm.
 Wymagają próchniczno-gliniastej gleby i słonecznego lub półcienistego stanowiska.
 Można je uprawiać z nasion, lub przez podział bryły korzeniowej.
 Po przekwitnięciu kwiaty usuwa się. Liście jadalne.

Uśmiechnij się! Uśmiechnij! Ot,tak...Miłego dnia:)Pozdrawiam...:)

Sit rozpierzchły

Sitowate (Juncaceae) – rodzina roślin jednoliściennych.
 Liczy ok. 430 gatunków skupionych w 7 rodzajach.
 Rozpowszechnione są one na całym świecie,

 przy czym w strefie tropikalnej głównie na obszarach górskich.
 Najbardziej zróżnicowane są w strefie klimatu chłodnego umiarkowanego oraz w górach.
 Najczęściej zasiedlają siedliska wilgotne.
 We florze Polski występują tylko dwa rodzaje roślin należące do tej rodziny:
sit i kosmatka.
Kosmatka: do flory Polski należy 10 gatunków.
Sit:  w Polsce występują 22.
 Znaczenie ekonomiczne jest niewielkie – niektóre gatunki wykorzystywane są w plecionkarstwie i są sadzone jako rośliny ozdobne.
Łodygi różnych gatunków sitów (np. sit rozpierzchły, sztywny i bałtycki) 

wykorzystywane są do wiązania i wyplatania.
 Niektóre gatunki sitów i kosmatek sadzone są jako rośliny ozdobne.

 Sit rozpierzchły (Juncus effusus) –

 gatunek byliny z rodziny sitowatych((Juncaceae).
 Występuje na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy,

 na Australię został zawleczony.
 Brak go w Azji środkowej i północnej oraz w środkowej i zachodniej Afryce.
 W Polsce pospolity, występuje w miejscach wilgotnych od niżu po regiel górny.
Rośnie nad brzegami rzek, stawów, na podmokłych łąkach i pastwiskach,

 zaroślach i torfowiskach przejściowych.

Roślina tworzy duże, gęste kępy do 1,2 m wysokości z gęstą wiązką korzeni.
Łodygi szydlaste, bezkolankowe, żywozielone, częściowo wypełnione rdzeniem

 (rdzeń ciągły, nieprzerywany),
u nasady (poniżej poziomu gruntu) otulone łuskowatymi, brunatnymi pochwami.
 Łodygi są gładkie, 

natomiast u podobnego situ skupionego pod kwiatostanem są żeberkowane.

 Liście: wyłącznie odziomkowe, szydlaste, podobne do łodyg.
Kwiatostan:wierzchotka szczytowa.
Wygląda na boczną ponieważ u nasady wyrasta jako przedłużenie łodygi przysadka.
Kwiat drobny, brunatny, długości 2–2,5 mm, pręcików 3–6. 

Kwitnie od czerwca do sierpnia.
Owocem jest trójkanciasta torebka, która na szczycie jest wklęsła z dzióbkiem,błyszcząca.
Nasiona:drobne (do 0,3 mm długości), jasnoczerwonobrunatne.Kiełkują słabo.

 Ziele i korzeń zawierają kwas krzemowy,

 stosowany w medycynie ludowej jako środek moczopędny.
 Ziele służy tez do wyrobów plecionkarskich.

Występuje na podmokłych łąkach i pastwiskach na glebach ciężkich i słabo przewietrzanych (poniżej 10% zawartości powietrza).
 Ekspansywny na siedliskach wilgotnych nazbyt intensywnie wypasanych lub wydeptywanych.
 Występuje często i masowo także w okrajkach torfowisk przejściowych.

 Pozdrawiam serdecznie i miłego, pogodnego weekendu życzę :))).